به گزارش صدای هنر ساغر احمدی فر بازیگر سینما زاده 22تیر ۱۳۷۵ متولد تهران میباشد
ساغر احمدی فر در مورد علاقه به بازیگری و نحوه ورودش به این عرصه اینچنین گفت:علاقه که خب از بچگی بوده چه از خاطراتی که مامانم تعریف میکنه چه از موقعی که خودم یادم،تو تئاترای کلاسی و مدرسه ای همیشه اولین نفر بودم،از سال ۹۲ یه تئاتر مدرسه ای داشتیم که اجرا صحنه ای بردیم،بعد مدرسه تو دانشگاه صدا و سیما IT خوندم میتونستم رشته های هنری هم بخونم ولی بابا موافق نبود گفت برو یه درسی بخون آینده داشته باشه لیسانس گرفتم ولی تو این حوزه هیچوقت کار نکردم،اون زمان توی دانشگاه با بچه های کارگردانی و بازیگری دوست شدم تو کارهای کلاسیشون شرکت میکردم و اون موقع یه تئاتر نمایشنامه خوانی داشتن میبستن که من تو اون کار بازی کردم و کار صحنه ای بازی کردم و به خانواده اطلاع دادم که بیان پدرم راضی نبود ولی مادرم مشوق تر بود و این قضیه ادامه پیدا کرد و در ادامه پدرم دید علاقه مندم کلاسهای بازیگری آقای ارجمند من رو ثبت نام کرد ورفتم به واسطه اون توی فیلم ها و تئاتر البته من اجرای تئاتر خیلی نداشتم
او در مورد کارهای مورد علاقه اش که در آن حضور داشته است اینچنین گفت:قطعا یکسری کارهای آدم میتونه براش جذاب تر باشه ولی برای من یکی نیست که بگم صرفا اون کار قشنگ،هرکدومشون که چالش بیشتری برام تو اون نقش داشته جذابیتش بیشتر برام،فیلم کوتاه محافظ،سریال مرحم،سریال رویای ریحانه و هفتاد سی با اینکه نقش کوچکی داشتم خیلی دوستش داشتم باقیشون هم دوست دارم،بیداری در خواب یا ادریس هم جذابیت خاص خودشون رو داشت،کار آخری که داشتم یه سریال برای پلتفرم هست به اسم دیکتاتور که هفته پیش تموم شد
او در مورد معضلات هنرمندان و سینما اینچنین گفت:سینما هم خب مثل بقیه شغل ها مشکلات خودش و داره و از این قاعده مستثنی نیست شایع ترینش آن استیبل بودن از بابت مسائل مالی اینکه ممکنه تو 1ماه کار داشته باشی و چندوقت کار نداشته باشی و از این بابت که تو بخوای روی پولش که صد درصد بتونی ماهانه داشته باشی مثل بقیه انسانها عادی که یه شغلی دارن این رو نداری و اینکه تو سالهای سال یک پشتوانه نداشته باشی به عنوان مثل پدر کارگردان تهیه کننده ای این چیزها حالا حالاها باید بری تست بدی تا نقش بگیری بجنگی و آزمون و خطا داشته باشی از طرفی باعث میشه دائم خودت رو آپدیت کنی کار کنی تلاش کنی و جالبی خودش رو داره و با هر اتفاق کوچک و بزرگی در سینما و تئاتر بسته میشه مخصوصا بعد از کرونا اولین شغلی که آسیب میبینه هنر،و اینکه برای ما بازیگرها به شخصه که مختص بازیگرهاست،اینکه ما بازیگرها از پروژه ای به پروژه ای دیگر با کاراکترمون زندگی میکنیم ،درگیر حالات روانی،پریشانی ها بالا و پایین ها احساسی تمام اینهارو باهاش زندگی میکنیم احساس هاش رو زندگی میکنیم و این میتونه برای ما یک انگار ته مونده احساسهایی جا بذاره درون ما، خودش ممکنه نیاز به تراپی ،مدیتیشن و مسافرت نیاز پیدا کنیم تا تو بتونی از اون حس دردناکی که از کاراکتر قبلیت داشتی رها شی و آماده نقش دیگه باش و سر لحاظ مالی ممکنه خیلی وقتا نتونیم این کارهارو بکنیم و بریم سر پروژه بعدی ممکنه که خیلی به روان ما آسیب بزنه
در ادامه افزود:مهم ترین درسی که از سینما گرفتم این که کاری به کار کسی نداشته باشم و سرم به کار خودم باشه و به همه احترام بذارم و سعی کنم بین همه انرژی مثبت پخش کنم و عامل اتفاق بد نباشم و شروع کننده اتفاق بد یک فکر بد توی گروه نباشم و اینکه استقلال و مستقل بودن و باید خودت رو مدیریت و جمع کنی و خیلی مراقبت کنی از خودت
سخن پایانی:امیدوارم هر کس برای هدفش تلاش‌میکنه در زمان درست در جای درستش در راستای هدفش قرار بگیره
چند تا از فیلماشونو دیدم بازیگر آینده داری هستن بنظرم
موفق باشن انشالله
👍🏻😍